Antalya
25.01.2019
A

SMA hastası çocuklara tedavisinde kullanılacak ilacın SGK kapsamına alınacağı sözü verileli bugün 77 gün oldu. Bu süreçte 4 çocuk, umuda sarılarak aramızdan ayrıldı. Son olarak ilacını beklerken hayatını kaybeden 11 yaşındaki Arda Acen’in ardından Tarık Onuk adında bir gönüllü tarafından yazılan yazı ile sizleri baş başa bırakıyorum. Bir SMA hastası çocuğun gözünde ÖLÜM...

Bugün çok sessiz ve soğuk odam.

Evimiz hiç olmadığı kadar kalabalık. Ne annemim feryadı ne de babamın sessiz iç çekişleri duyulmuyor kalabalıkta. Amcamlar, dayımlar, halamlar hepsi gelmişler. Annem kızar aslında böyle kalabalık gelinmesine: Benim enfeksiyon kapmamdan korkar. Zaten gelenlerde maske takmamış ve bu annemin hiç umurunda değil.

Üşüyorum ve korkuyorum; çünkü gerçekten nedenini anlamadığım bir sessizlik var odamda. En son dün gece annemin sevgi dolu bakışlarını hatırlıyorum. Ben de ona “Anneciğim seni çok seviyorum” diyerek sarılmak istesem de boğazımdaki kanül ve borular ne yazık ki buna engel oldu.

Yavaş yavaş anlıyorum galiba neler olduğunu: Solunum cihazım çalışmıyor. Onun sesi yok bu sabah. Hatta hiçbir cihaz çalışmıyor. Demek sonunda iyileşiyorum. Yoksa ben uyurken babam o beklediğimiz ilacı alıp geldi de bu sayede mi iyileştim.

Of, çok heyecanlıyım.

Yüzüme örttükleri şu beyaz çarşafı artık kaldırsalar, hem neden örttüler ki. Biliyorlar ben tek başıma o örtüyü kaldıramam. Acaba kardeşim bana şaka mı yapıyor. Ben ona da onu çok sevdiğimi hiç söyleyemedim zaten. Bu sabah hiçbir yerim ağrımıyor ve acımıyor; hatta kendimi özgür hissediyorum. Adeta uçuyorum.

Babam geliyor yanıma. Makinelerin kapalı olduğunu görünce sevinir diye düşünmüştüm ama ağlıyor beni kucağına alırken, gözyaşları yanağımı ıslatıyor. Sevinçten olabilir mi acaba?  İlacım geldi de hastaneye mi gidiyoruz ki. Arabadayım ve babam beni kucağından bırakmıyor. Nereye gittiğimizi merak ediyorum. Sonra bir yere geliyoruz. Ama burası hastane değil.

Bembeyaz bir mermerin üzerine yatırıyorlar. Babam ve bir amca içeride beni soyduktan sonra yıkamaya başladılar. Beni hep annem yıkar.  Bugün neden babam yıkıyor hiç anlamadım. Sonra beyaz bir çarşafa sardılar beni. Anladım ki, babam anneme sürpriz yapacak tertemiz oldum. Beni bir kutuya koydu babam: Hiç konuşmuyor sadece ağlıyordu.

Sonra bir yere koydular beni. Artık göremiyordum ama duyuyordum. Annemin “Ben öleydim yavrum” dediğini duyunca anladım ki geceler boyu benim uyuduğumu zannedip ağlayarak fısır fısır bahsettikleri ölüm bulmuştu beni.

Baba hani ölmeyecektim. İlaç var diyordun. Bir gün mutlaka gelecek, iyi olacaksın diyordun Peki ya sen anne;  Ankara diye bir yerden gelecek haberi bekliyordun. Anladım ki, ben kaybettim. Üzülmeyin olur mu?

Üzülmeyin ve dik durun ki, benim gibi olan kader kardeşlerimin ilacının peşinde koşun. Bugün yaşadıklarınız herkese ders olsun ki, baba S.M.A aileleri artık birlik olsun.

Unutmayın... Sizler birlik olup birlikte hareket etmediğiniz sürece çocuklarınız ellerinizden kayıp toprağa gidecek. Sizin bir birinizden başka anlayanınız olmayacak o yüzden bir olun…

Ben mi! Beni düşünmeyin. Yıllardır yapamadığım şeyleri cennette yapıyorum. Koşuyorum zıplıyorum, hatta uçuyorum. Sizleri çok seviyorum. ELVEDA…

Paylaş
ETİKETLER:
Yok